20-10-08

Bye bye blogland...

Ik ben een grote fan van Bernard Dewulf. Die man z'n schrijfstijl weet me steeds weer te boeien en vooral te raken. Met z'n PRACHTIGE publicatie 'Dakloos' van vandaag in 'De Morgen', zeg ik blogland vaarwel, het is goed geweest... Bye bye blogland...

 

Dakloos
door dewulf




Wij zitten een avond bij elkaar: vrienden vanouds. De glazen zijn genadig, de spruitjes feilloos. Soms zegt iemand: je ziet er goed uit. Er is gedeelde tijd door ons heen gegaan, dat schept mildheid en samenhang.
Wij wisselen woorden uit als kleine strelingen en wij weten: alles is afscheid. Daar proberen wij mee te leven.
Waar wij het over hebben: tijdzones. Nú zijn er kinderen, vróéger waren we dat zelf, daartussen zijn er ouders gestorven. Stráks lopen ook wij af en gaan zíj door. Tijden beginnen, tijden lopen, tijden wisselen. Allemaal vanzelfsprekend. Maar hoe wij dat allemaal door elkaar doen: soms zijn de dagen onmogelijke klimladders. Klimt er een kind op onze levende schoot, dan klimmen wij steeds vaker zelf in het hoofd op een dode schoot van vroeger. En dan stijgen herinneringen als vocht in onze lichamen.
Iedereen van ons is al dakloos. De ene helemaal, de andere half.
Ouders zijn puntdaken. Eerst valt de ene helft weg, later de andere. Soms tegelijk. Dan staat het bestaan in de open lucht, dan tocht het ineens verschrikkelijk om ons heen. Overal ademtochten door elkaar. Vervolgens moeten wij zelf dak worden.
En niets zo dakloos als het dak zelf.
Dat is het moeilijkste, stellen wij vast: hoe gerimpeld ook, alles blijft een kind. Maar ooit worden alle ouders wezen en alle wezen ouders. En van het grootste belang: hoe wij afscheid nemen.
Iemand onder ons heeft het helemaal kunnen doen, dagenlang dág zeggen. Iemand maar half, iemand helemaal niet. Het scheelt een leven lang in het verdriet.
Later, wanneer wij moe zijn van spreken, uren en wijn, gaan wij uit elkaar. Omhelzing hier, zoen daar. Iemand zegt, tot binnenkort. Alle lichamen knikken. Het afscheid is opgeschort.
Meer kunnen wij niet doen: het afscheid omhelzen en over- en overdoen.
Bernard Dewulf

Publicatiedatum : 2008-10-20, De Morgen

13:11 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

25-09-08

Self-fulfilling prophecy

A self-fulfilling prophecy is a prediction that directly or indirectly causes itself to become true. Although examples of such prophecies can be found in literature as far back as ancient Greece and ancient India, it is 20th-century sociologist Robert K. Merton who is credited with coining the expression "self-fulfilling prophecy" and formalizing its structure and consequences. In his book Social Theory and Social Structure, Merton gives as a feature of the self-fulfilling prophecy:

The self-fulfilling prophecy is, in the beginning, a false definition of the situation evoking a new behaviour which makes the original false conception come 'true'. This specious validity of the self-fulfilling prophecy perpetuates a reign of error. For the prophet will cite the actual course of events as proof that he was right from the very beginning.[1]

In other words, a prophecy declared as truth when it is actually false may sufficiently influence people, either through fear or logical confusion, so that their reactions ultimately fulfill the once-false prophecy

 

20:12 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-09-08

Straight to you

All the towers of ivory are crumbling
And the swallows have sharpened their beaks
This is the time of our great undoing
This is the time that I'll come running
Straight to you
For I am captured
Straight to you
For I am captured
One more time


The light in our window is fading
The candle gutters on the ledge
Well now sorrow, it comes a-stealing
And I'll cry, girl, but I'll come a-running
Straight to you
For I am captured
Straight to you
For I am captured
Once again


Gone are the days of rainbows
Gone are the nights of swinging from the stars
For the sea will swallow up the mountains
And the sky will throw thunder-bolts and sparks
Straight at you
But I'll come a-running
Straight to you
But I'll come a-running
One more time


Heaven has denied us its kingdom
The saints are drunk howling at the moon
The chariots of angels are colliding
Well, I'll run, babe, but I'll come running
Straight to you
For I am captured
Straight to you
For I am captured
One more time

10:05 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-09-08

ZO ZONG DE BLOEM IN DE VAAS

Ik ben een bloem van 't veld
Wie vroeg mij mee ter stede
Waar 'k nooit of nooit meer bidden zal
'Lijk ginder in het rustige dal
Mijn simpele bloemgebeden.

Ik sta hier in dees mooie vaas
Zo triestig te verwelken
Gij hebt mijn herte zeer gedaan.
Ach mensen, zult gij nooit verstaan
De taal van bloemenkelken.

Ik ben een bloem van 't veld
Voor mij geen tuin, geen snoeien.
Geen krachtige vaas die mij omknelt
Maar laat mij ginds, in 't vrije veld
Bij d'andere bloemen bloeien.

En ben ik uitgebloeid
Ach, laat mij dààr verslensen
En luister naar mijn laatste zang
Ik ben zo bang, ik ben zo bang
Te sterven bij de mensen.

Alice Nahon

22:37 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-09-08

Chaos

Een beetje chaos de voorbije dagen, vanwege de schilderwerken die gestart zijn, maar ik kijk al uit naar het resultaat!

Het opruimen gebeurde trouwens in etappes dit weekend. Zaterdag waren we bijna de opening van Karwij vergeten... op de valreep gingen we toch nog een kijkje nemen en het resultaat mag er zijn! Ik wens Pascale en Nicole veel succes! Als het huis geschilderd is ga ik zeker eens bij hen langs voor een leuk decoratiestukje!

Zondag hadden we 2 redenen om feest te vieren : zowel grote zus (12) als Mister T (39) waren jarig. Samen met zijn goeie vriendin T en haar dochtertje gingen we eten bij Colmar. Geen haute cuisine, maar wel gezellig en kind- èn budgetvriendelijk. Daarna brachten we een bezoekje aan het Kasteel van Ooidonk, een bewoond en goed onderhouden kasteel. Het werd een fijne dag!

20:59 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-08-08

All by myself...

Een dagje hélèmaal voor mezelf vandaag, joehoe! Er werd veel gepoetst en gestreken, maar ik vond ook even tijd voor een eerste shoppingronde voor m'n winteroutfits. Ik vond 2 leuke topjes en een prachtige vintagejurk. Ik heb al modeshow gehouden thuis en de outfits zijn goedgekeurd! Zoenen Nu nog leuke schoenen en bottekes vinden! Hebberig

In september hoop ik met een paar mensen de draad een beetje te kunnen oppikken : bijkletsen, lunch'ke, shoppen, ... Mams, zussie en vriendinnen : hou jullie agenda's klaar!!!

By the way, onze poes heeft een nieuw plekje, hihi!

SDC10098

 

 

21:33 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-08-08

Nieuw kleedje

Ik stopte m'n blog in een nieuw kleedje... misschien wel een symbolische daad???

De vakantie kabbelt verder en het nieuwe schooljaar komt stilaan in zicht. Tot hiertoe is de zomervakantie vlot verlopen. De kids kregen al een afwisselend programma van reisjes en logeerpartijen aangeboden. Maar goed ook, want als ze thuis zijn moet ik hen wel héél erg stimuleren om hun creativiteit een beetje te gebruiken en niet voortdurend voor het computerscherm te zitten. Ik verlang in feite wel een beetje terug naar de routine die het schooljaar met zich meebrengt. Het is niet altijd te onderschatten die 2 maanden vakantie met alle kids thuis. Er schiet weinig tijd over voor mezelf. Ik heb het toch wel nodig af en toe eens echt helemaal op mezelf te kunnen zijn, mijn gedachten de vrije loop laten, wat aanrommelen in huis, niemand die me 'nodig' heeft ...

Gisteren kneep ik er een paar uurtjes tussenuit om te shoppen. De eerste stuks van de wintergarderobe voor de jongens werden aangeschaft bij Filou & Friends. Mijn dochters vinden zichzelf inmiddels te oud geworden voor deze collectie, maar voor m'n jongens kon ik me laten verleiden tot een paar leuke spullen. Ik had nog wat leuke geschenkjes nodig en vond m'n gading bij The SoapStory en Aveda.

's Avonds kwam ik er bovendien ("eindelijk!") aan toe een ontspannende avond te beleven in m'n favoriete sauna. (Met dank aan de babysitter van dienst! Thanx!) Ik moet er werk van maken terug wat regelmaat te brengen in m'n saunabezoekjes, die doen me zoooo'n goed!

Vandaag probeer ik nog één en ander gedaan te krijgen in huis. Met een gepast muziekje erbij moet dat wel lukken. Ik ben heel erg in de ban van Ani DiFranco de laatste tijd. Wat een madam!

 

 

 

 

11:14 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-08-08

AFF

Dit weekend bracht ik met 'Mister T' door in Genk. We gingen naar het Absolutely Free Festival. Mijn neefje Alec schonk me onlangs een Bongo, waardoor we er meteen een overnachting aan konden koppelen. AFF is een kleinschalig en gezellig festival. Het deed me deugd m'n favoriete zanger PJDS aan het werk te zien. Hij liet zich muzikaal ondersteunen door de jonge belofte Arne Leurentop. Toen we genoeg hadden van het festival, gingen we nog een slaapmutsje drinken in het veelbesproken designhotel Carbon Hotel. Dat hotel lijkt me een echte aanrader : prachtig interieur, een erg vriendelijke bediening en wat ze serveren is van topkwaliteit. Hun wellnesscentrum ziet er ook prachtig uit. Voor alle duidelijkheid, we hebben er niet gelogeerd, ik vrees dat m'n portemonnee zou protesteren... Maar we genoten evengoed van het drankje in de prachtige wijnbar. Enkele sfeerbeeldjes van ons weekendje :

SDC10006

 

 PJ en Arne aan het werk

SDC10020

 

'Me & Mister T' in de wijnbar van het Carbonhotel 

SDC10025

20:12 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

31-07-08

Zoete waters, zoute tranen en muziekjes.

Kleine zus vertrok vanochtend op kamp voor 10 dagen. Er waren traantjes bij ... Ikzelf kon me sterk houden tot de trein was vertrokken en de vakantiegangers uitgezwaaid... daarna brak ook mijn moederhart en liet ik de traantjes vloeien. Ik zal ze missen, mijn "Elisabeth Swann". Haar feestje gisteren was een groot succes. Daarna kon ik geen pap meer zeggen, ik was op! Met 17 waren ze! Gelukkig konden ze ook buiten spelen. Het laatste uurtje was er "fuif" op muziek van "Doe Maar" ... zijn ze "cool" of wat? ;-) Voor de gelegenheid eentje van Doe Maar :

 (live versie van één van m'n favorietjes)

 

Vandaag en morgen wil ik nog wat klusjes klaren, vanaf zaterdag begint naar mijn gevoel dan "echt" mijn verlof en heb ik samen met 'Mister T' leuke dingen op 't programma staan.

Vandaag bleef ik even stilstaan bij "Vesoul" van Jacques Brel, een fantastisch meeslepend lied dat gepaard gaat met speciale herinneringen. Aan het einde nog een prachtig stukje interview :

 

13:11 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-07-08

Moe!

Moe moe moe ... de hitte van de voorbije 2 dagen heeft me precies wat afgemat. (evenals een veel te korte nacht) De kids vonden het nochtans zalig : spetteren in het zwembad, badmintonnen in de tuin èn als kers op de taart ... slapen in een iglotent in de tuin! Het wordt nog een drukke week waarbij ik er vaak alleen voor sta met alle kids thuis, organiseren van E.'s verjaardagsfeestje en inpakken van de kampkoffers. Onthaalmoeder èn poetsvrouw zijn in verlof, wat me een pak extra werk bezorgt, maar het is hen van harte gegund... iedereen moet op tijd en stond de batterijtjes eens kunnen opladen. Vanaf het weekend staan er me wel een paar leuke uitstapjes te wachten, waar ik erg naar uitkijk. De schoolvakantie is bijna halfweg, niet te geloven!

Ik luister de laatste tijd erg vaak naar dezelfde cd's. Skunk Anansie (Post orgasmic chill) is er daar ééntje van, da's een zangeres die me heel erg in vervoering kan brengen :

15:14 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-07-08

Hmmm...

palmboom%20zomeractie[1]

19:44 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-07-08

37

S4-410-3170.number37.m[1]

18:06 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-07-08

To blog or not to blog... ?

That's the question! Ik kom er niet uit ... Het kriebelt enorm om weer te bloggen! (al of niet in dagboekvorm???) Er zijn pro's, er zijn contra's... Wie stemt voor???

16:54 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

30-03-08

Tolero

Tegen hokjesdenken : 'Ik ben tolero' (klik op link)

4721519[1]

17:01 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-03-08

lysm

lysm

13:42 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-03-08

JONG WW

Paasfeest van Jong WW (vereniging voor jonge weduwen en weduwnaren) :

IMGP3036

De paashaas en -kip (mèt paraplu Smile), alsook alle kindjes, werden een beetje nat tijdens het paaseitjes rapen. Maar dat kon de pret voor hen niet bederven. De oudste kids waren achteraf blij enkele lotgenootjes ontmoet te hebben. Ze hadden ook duidelijk de warme en vriendschappelijke sfeer van de groep aangevoeld. Ondanks de druilerigheid dus een geslaagde namiddag voor hen. En dan is mama ook blij, natuurlijk!

21:13 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-12-07

(Tijdelijke?) blogstop

Beste bloglezers,

de voorbije maanden heb ik heel veel deugd beleefd aan het schrijven van mijn blog. Tijdens de ziekte van P was het echt de perfecte uitlaatklep voor mij.

Mijn huidige gevoelsleven is echter niet voor publicatie vatbaar. Alleen over koetjes en kalfjes schrijven lijkt me nogal zinloos... Vandaar dat ik heb beslist een blogstop door te voeren.

Bedankt voor alle leuke en steunende reacties de voorbije periode,

waarschijnlijk tot later,

Valerie 

16:19 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-12-07

Wat is het stil ...

...hier op m'n blogje. Het zijn tijden van introspectie, vandaar ...

Het woord pijn komt niet los van mijn lippen
schrijf ik het op dan wil het niet uit mijn pen.
Ik droom het woord voor me uit
en hoop dat iemand de nevels ervan opvangt
niet als losse letters
ook niet als geschreven beleven 
maar als dauw die parelt op mijn ziel

Niet zomaar als ochtenddauw die smelt voor de zon
maar als tekens die vragen om een open hart
dat me leert
en met me weent
die de diepte proeft
zich erin verdiept
in elke letter
één voor één
en ze dan langzaam en nauwkeurig
niet in één adem
maar schroomvol en voorzichtig
tot een snoer rijgt
zodat elk woord, elke betekenis, elk verlangen
zich opent en breekt.
Als jij dan, geopend en gebroken,
mij opzuigt
zal ik doordrongen van nabijheid
voor jou een hymne zingen
mijn requim schrijven
verhalen hoe het voelt
te worden gezien
in elke lettergreep die niet door klanken
kan weggegeven worden.
Ik zal eindelijk gelezen worden
in een pijn die niet weer te geven is
in taal, in teken, in tijd
die niet los van mezelf staat.
Ik zal erkend worden
in alles waar ik om schreeuw,
in alles waarvoor ik leef.
Claire vanden abbeele

20:33 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-12-07

'The most wonderful time of the year'

Een heel erg slechte dag vandaag. Ik ben emotioneel en labiel. Het gemis van P is bijna niet te dragen. De 'feest'dagen komen op me af als een grote donderwolk. 'The most wonderful time of the year?' Deze foto is bijna 1 jaar oud, niet te geloven.backup220307 346

19:59 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

09-12-07

Mix van emoties

Het voorbije weekend nam ik wat tijd voor mezelf. De kindjes waren op logement bij oma en opa.

Vrijdagavond een gezellige avond met een goed gesprek in eet- en praat café Green Note.

Zaterdag op naar Kortrijk, waar ik bij goede vrienden ging logeren. We trokken naar Rijsel. Een heel erg aangename stad, waar ik best nog wel eens terug naartoe wil. We moesten weer en wind trotseren, maar ik ontdekte een paar erg leuke adresjes, zoals deze geurige 'Lush'-winkel. Ik trakteerde mezelf op een paar heerlijke bad-smellies.

Mijn vrienden waren het ganse weekend erg attent voor mij, ze hebben me echt verwend.  Het deed me deugd dat er zo goed voor mij werd gezorgd. Het was ook nodig, want ik had het bij momenten heel erg moeilijk. Zaterdagavond gingen we naar de Vlas Vegas Label night. Daar kreeg ik het zo erg te pakken, dat we naar huis zijn moeten keren. Om een beetje te ontladen keken we 's avonds laat nog naar een paar afleveringen van In de gloria. Bedankt S en T, I love you guys!

bellewarde 01 - 09 - 2007 065

20:11 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-12-07

Muzikale vrienden

Het is zo fijn, dat ook nù P zijn muzikale vrienden hem trouw blijven, door mij af en toe een bezoekje te brengen. Vandaag kwam iemand langs, die me kort na het overlijden dit mooie tekstje had bezorgt. Het herinnerde mij eraan dat ik het nog niet had gepubliceerd. Ik wil het jullie niet onthouden, want het is mooi.

 Peter,  

“we zijn al zover” , zei je voor je eerste kuur,

“ ik kan niet anders dan relativeren” zei je op de duur

ik slikte , ik beet op mijn tanden

ik snikte, had verdomd klamme handen

maar ik liet het niet zien

“hoe is het met jou?” vroeg je mij open

“zullen we binnenkort weer musiceren?” zat je te hopen

ik zuchtte, kon het niet aan

ik kuchte, liet me gaan

maar ik liet het niet zien

“een pintje?” vroeg je gewoon

“ last van mijn been” op dezelfde toon

ik beefde, ik kon niet spontaan

ik zweefde, ik wou echt een traan

maar ik liet het niet zien

“ kom maar af” stelde je voor

“ bedankt” ging je maar door

ik verwarmde, kreeg het besef

ik omarmde, gaf me weer lef

te laten zien…

deze man

heb ik zo graag gezien!

 

Steven DW

  

12:07 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-11-07

The proclaimers - I would walk 500 miles

Iemand verwees naar dit heerlijke lied voor mij. Muziek kan soms meer zeggen dan woorden. Bedankt, zussie! X!

21:42 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

29-11-07

Ik word verwend!

Ik krijg zoveel lieve attenties en uitnodigingen van mensen, het doet me echt plezier! Ik laat alles op me afkomen en zeg 'ja'. Wat afleiding doet me goed. Het is fijn zo'n goeie vrienden te hebben, die me willen helpen om deze moeilijke periode te overbruggen. Bovendien kreeg ik vandaag dit prachtige werkje toegestuurd uit Frankrijk, bedankt J. ! Erg mooi!

IMGP2971

20:12 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-11-07

'Het normale leventje'

Iemand vraagt zich in de comments hieronder af, of 'het normale leventje' reeds terug zijn intrede doet. Het moet net lukken, dat ik daar gisteren zelf ook over aan het nadenken was. Ik liep in de Colruyt. Dat was toch wel bevreemdend. Ik had sinds eind oktober geen boodschappen meer gedaan. Ik liep daar in de winkel met mijn karretje en constateerde dat het leven onvermijdelijk verdergaat. Toch was het 'anders' boodschappen doen : andere hoeveelheden, kleinere porties, die typische dingetjes die ik voor P meebracht die nu niet in de kar moesten ...  Maar het gaat wel... Ik ben hier goed op voorbereid. Ik weet sinds 16 juli dat ik alleen zal komen te staan. Ik had ook al sinds lang het voorgevoel dat het in november zou gaan gebeuren. Dat maakt de gebeurtenissen niet minder èrg natuurlijk, maar het helpt je wel om ermee om te gaan.

Iemand vraagt zich ook af of ik al wat 'rust' heb gevonden. Wel ... het treft nu net dat kleine broer ziek en hangerig is deze week. Dat maakt dat ik niet bepaald aan veel rust toe kom. In deze toestand kan hij uiteraard niet naar de onthaalmoeder. Ik zeg 'het treft nu', maar waarschijnlijk is het niet zo toevallig, dat Fré net nu ziek wordt. Hij wordt anders zelden ziek. Het manneke is natuurlijk helemaal uit balans door de voorbije gebeurtenissen. Wat er gebeurt kan hij helemaal niet plaatsen. Eerst zaten mama en papa voortdurend in het ziekenhuis en nu is papa plots verdwenen... Hij begrijpt dit niet. Soms vraagt hij 'papa?', tja, wat zeg je dan ??? Ik zeg dan letterlijk 'papa is dood', maar ook dat begrijpt hij niet, hij is nog te klein. Ik ben er zeker van dat gans deze toestand hem vatbaarder gemaakt heeft voor ziekte.

Verder heb ik best wel veel steun aan verschillende mensen die me omringen. Ik laat het ook toe dat mensen me steunen en dat is niet altijd even evident voor mij. Het doet me deugd mensen te zien. Ik had dit niet verwacht. Ik had verwacht dat ik me zou gaan isoleren, maar in deze fase (misschien zal dit in periodes zijn) vind ik het fijn dat mensen mij bezoeken of dat ik samen met iemand iets ontspannends kan gaan doen. Ik hoor mezelf dan vaak onophoudelijk praten en ratelen. Al vertellend orden ik mijn gedachten.

Wat de 3 grote kinderen betreft : ze hebben zeker momenten waarbij ze het lastig hebben (en dat is niet meer dan normaal), maar het goeie is, dat ze hun gevoelens uiten, dat ze er met mij over praten en dat ze bij mij komen om een knuffel als ze het moeilijk hebben. Ze doèn dus ook iets met hun gevoelens en dat lijkt me het belangrijkste, dat ze het niet opkroppen. Ook op school worden de kinderen goed opgevangen en is er tijd en ruimte voor hun gevoelens.  

Ik denk dus dat we goed bezig zijn. 

09:12 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-11-07

De bank.

Ik dacht vandaag wat in gang te schieten om de papiermolen in orde te brengen. Ik moet hééél veel regelen. Het zal even moeten wachten : kleine broer is ziek en hangt constant op de arm, ikzelf ben snipverkouden en heb barstende hoofdpijn. Het zal toch een middagje op 'de bank' worden, maar nee... niet deze waar ik mijn geld bewaar ...

13:47 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-11-07

De laatste wil van de overledene.

Ik dacht dat het gebruikelijk was de laatste wil van de overledene te respecteren. Blijkbaar zijn er mensen die daar anders over denken : vandaag kreeg ik bezoek van een dame, op pad gestuurd door de pastoor. (deze dame neem ik overigens niks kwalijk, zij was slechts de boodschapper) De dame bracht mij een brief van het schoolbestuur, met vermelding van een datum en een uur ('s avonds), waarop een 'gedachtenisviering' in de kerk gepland is, 'voor de plaatselijke gemeenschap, de collega's en vele ouders en kinderen'. (waren die er dan niet gisteren?) Het is een voldongen feit, wat dus betekent dat men vindt dat de familie er niks tegen in te brengen heeft. Nochtans had ik de school reeds laten weten, geen andere vieringen te willen plannen, dan deze die samen met Peter werd gepland. (geen kerkelijke dienst, dus)

Ik dacht dat iedereen het erover eens was dat het afscheid gisteren heel mooi, sereen, persoonlijk en passend bij Peter was. Ik kreeg er reeds veel complimenten over. Ook de school kwam hierin aan bod, met het aanbrengen van de symbolische sterren. 

Ik ga geen oorlog voeren over deze beslissing van het schoolbestuur. Dat zou afbraak doen aan de manier waarop alles tot hiertoe is verlopen, nl. rustig en sereen. Ik voel het wel aan als een gebrek aan respect voor Peter's laatste wens en ook voor de manier waarop het afscheid gisteren werd georganiseerd. Het bevestigt mijn reeds gevormde idee over de kerk. Ik zal hier dan ook mijn conclusies uit trekken voor de toekomst. Dit is alles wat ik daarover te zeggen heb. Ik ga er geen verdere woorden aan vuilmaken, ik heb mijn energie nodig voor belangrijker zaken, zoals mijn kinderen.

Mensen die eventueel naar deze plechtigheid zouden gaan om mij een plezier te doen kunnen zich alvast de moeite besparen, ik zal niet aanwezig zijn.

12:32 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

24-11-07

Meeproeven of herbeleven

Voor wie er niet bij kon zijn, of voor wie alles graag eens opnieuw beleeft,  publiceer ik hieronder de tekst van het afscheid van Peter.  Ik ben er zelf wel tevreden over. 
Het afscheid was zoals Peter zelf ook was, eenvoudig, geen overdreven pathetiek, maar toch de nodige intensiteit en gevoeligheid.
Geen overbodige woorden, enkel de essentie...
De muziek kan je aanklikken om te beluisteren. Sorry voor de gebrekkige lay-out.

P.S. Alweer leuke foto's van P op Sarah's blog.

19:26 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Afscheid van Peter.

 Muziek bij het binnen komen : Bach, suite nr 3, Air  Ga maar.  Ik laat je gaan. Ik laat je los. Er wacht je een nieuw bestaan. Ik laat je gaan. Mijn hart is vrij,mijn hart is blij,ik laat jou vrij. Dankbaar voor onze momenten. Een gezamenlijke dans. Gegrepen elke kans,tot ont-moeting, verbinding. De durf tot uitspreken. Verwijdering en verzoening. Een omarming van jou, als een warme deken. De ontroering, in vervoering. Kijken naar jou. Jouw daden, jouw woorden. Jouw oprechtheid, jouw zachtheid. Maar ben niet bang, het doet geen pijn dit afscheid. Ik koester je. Je verwarmt me. Ik draag je.  Ga nu maar. Het is klaar.       Beste mensen, Vandaag zijn we hier samen om afscheid te nemen van Peter De Wilde.  Peter overleed dinsdag.  Hij was pas vijfendertig jaar oud.  Afscheid nemen is het moeilijkste wat er is. Echt leren doen we het nooit.  En toch staan wij vandaag voor het onvermijdelijke. Vandaag nemen we afscheid van iemand die ons dierbaar was. Vandaag nemen we afscheid van Peter.  Wat overblijft zijn herinneringen.  Herinneringen aan de man die Peter was.  Peter, we zullen je herinneren als een warme man. Een man van weinig woorden. Een man met een positieve, rustige uitstraling. Recht door zee, geen verborgen agenda. Stil én zeer aanwezig tegelijk. Met een manier van zijn die op anderen vaak een diepe indruk naliet. Bepalend voor de sfeer in een groep.  Spaarzaam met woorden maar o zo gevat. Vol humor, liefst met een kwinkslag. Sociaal en door iedereen graag gezien.  Peter, we zullen je herinneren als een geduldige, lieve papa. Als vader was je betrokken en aanwezig. Je kinderen heb je altijd met veel warmte omringd.  Tine, je papa was een echte knuffelaar. Zijn dikke knuffels en zijn zoenen, dat is wat jij nu het meest zal missen. Wat blijft is het talent voor muziek, iets wat jullie deelden en wat je papa erg trots maakte. Eef, ook jij startte onlangs met muzieklessen, maar jij en je papa deelden ook nog een heel andere hobby. Allebei hielden jullie heel veel van pretparken. Soms trokken jullie er met z’n tweetjes op uit. De herinneringen daaraan krijgen een heel bijzonder plekje in jouw hart. Yigitcan, voetballen in de tuin, dat is wat jij het liefst met papa deed. Onlangs maakte je daar nog een mooie tekening over. Jij zal altijd aan papa denken als jouw voetbalkameraad. Kleine Fré, jij bent er vandaag niet bij, maar natuurlijk laten we je niet onvermeld. Voor je ouders, en zeker ook voor je papa, was jouw geboorte ‘de kers op de taart’. Samen keken jullie graag in boekjes van Pippo. Tine, Eef, Yigitcan en Fré, onthoud dat jullie papa trots op jullie was, laat zijn levenslust voor jullie een bron van inspiratie blijven, groei op tot gelukkige mensen meer zou jullie papa niet gewild hebben. Eef, jij schreef zelf een briefje aan je papa. Als je wil mag je dat nu voorlezen.  Ø      Tekst van Eef:   Papa, Soms denk ik aan jou Dan denk ik dat ik van je hou. Dat is ook zo, Anders lag ik nu in het stro. Ik blijf je altijd trouw Ook al ging alles zo gauw.  Weet je wat ik wou? Dat jij weer leven zou. Dat jij weer terug zou komen En je bloed weer ging stromen. Nu ga ik stoppen Het wordt me te druk. En ik wens iedereen nog heel, heel veel geluk. Liefs, Eef.         Peter, we zullen je herinneren als een lieve echtgenoot. 17 jaar geleden, in september 1990, leerde je Valerie kennen. Twee eerstejaarsstudenten in Gent waren jullie toen. Wat begon met het herstellen van een platte fietsband, mondde vijf jaar later uit in een huwelijk. Een goed huwelijk. Een huwelijk waarin jullie elkaar aanvulden en beïnvloedden. Een huwelijk met tijd en aandacht voor elkaar, ondanks het drukke gezinsleven. Peter, bij jou vond Valerie rust. Je bracht haar in balans.  Valerie, jullie tijd samen was kort.  Kort maar welbesteed.  Het nummer ‘Unravel’ van Björk draag jij op aan Peter. “When you come back, we’ll have to make new love”.Een nummer tussen droom en werkelijkheid.          Ø      Muziek: Björk – Unravel   While you are awayMy heart comes undoneSlowly unravelsIn a ball of yarnThe devil collects itWith a grinOur loveIn a ball of yarn He'll never return it So when you come backWe'll have to make new love He'll never return it When you come backWe'll have to make new love While you are awayMy heart comes undoneSlowly uh-unravelsIn a ball of yarnThe devil collects itHmm-with a grinOur love, our loveIn a ball of yarn He'll never return it When you come backWe'll have to make new love He'll never return it When you come backWe'll have to make new love Oh, he'll, he'll never return it When you come backWe'll have to make new love He'll never return it When you come backWe'll have to make new loveAls ‘meester Peter’. Ook zo zal je herinnerd worden. Warm, positief, creatief, muzikaal, gedreven… woorden van leerlingen, oud-leerlingen en collega’s op je weblog. Meester Peter, met zijn gitaar kon hij de hele school doen zingen. Geliefd was je als leerkracht én als collega.  “Voor mij ben jij een ster”. Dat is het thema waarmee de leerlingen dit jaar in de klas aan de slag gaan. Meester Peter, enkele leerlingen knutselden voor jou een ster. Voor hen was jij een ster.    Ø      Woordje door enkele leerlingen & ritueel met de sterren  Peter, we zullen je herinneren als een levensgenieter. Je beheerste de kunst om te genieten van de kleine dingen in het leven: van een gezellig etentje en een goed glas wijn, van een dag met het gezin, van samen naar de sauna, van reizen en van fietsen. Elk weekend maakte je een fietstocht, heel vaak een reisje. Het liefst van al trok je naar de bergen, een liefde die je vanuit je warme thuis  meekreeg. Maar je grootste passie was muziek, je gitaar je eerste liefde. In muziek kon jij jezelf verliezen.  Een levensgenieter ben je gebleven tot kort voor het einde. Ook toen je ziekte je steeds meer in zijn greep kreeg en je fysieke mogelijkheden verder afnamen, richtte jij je met je positieve ingesteldheid op wat je wél nog kon.  We zullen je herinneren als een moedig man. De manier waarop je met je ziekte omging, roept bewondering en respect op. Er was pijn. Veel pijn. Maar jij bleef kranig. Zo bleef jij zorg dragen, zo trachtte jij je omgeving zoveel mogelijk te sparen.   Ø      Muziek: Jeff Buckley – Grace                 There's the moon asking to stayLong enough for the clouds to fly me awayOh it's my time comingI'm not afraidAfraid to die My fading voice sings of loveBut she cries to the clicking of timeOf time Wait in the fire... And she weeps on my armWalking to the bright lights in sorrowOh drink a bit of wine we both might go tomorrowOh my love And the rain is falling and I believeMy time has comeIt reminds me of the painI might leaveLeave behind Wait in the fire... It reminds me of the painI might leave, leaveLeave behind And I feel them drown my nameSo easy to know and forget with this kissI'm not afraid to go but it goes so slow Wait in the fire...   Op zijn beurt kon Peter tijdens zijn donkerste dagen rekenen op de steun van de mensen die het dichtst bij hem stonden. In de eerste plaats was er natuurlijk Valerie. Van zodra Peter ziek werd, ben jij, Valerie, gestopt met werken. Fulltime heb je voor hem gezorgd, naar hem geluisterd, met hem gepraat. De open manier waarop jij met de dingen omging maakte dat alles uitgesproken kon worden, dat elke kans gegrepen werd. Zo werd dit afscheid voor jullie ook een moment van ontmoeting, van verbinding. Onderschat nooit wat dit voor hem betekend heeft. Valerie, op je eentje had je dit niet volgehouden. Jij en Peter hebben heel veel steun gekregen. Van jullie ouders die vaak voor de kinderen zorgden, van An die elke nacht bij Peter bleef op de palliatieve afdeling van het UZ… Het moet Peter ongelofelijk veel deugd gedaan hebben om te zien hoe jullie de handen in elkaar sloegen en als één man achter hem stonden.  Beste mensen, als u Peter, als u uw man, uw papa, uw zoon, uw broer, uw vriend, als u deze man ook na dit afscheid verder in uw hart laat wonen, zal hij nooit echt weg zijn.  Tot slot lees ik nog graag een gedicht. Het verwoordt de boodschap die Peter jullie aan het eind van zijn leven wou meegeven.      Sterf niet met mij Als je mij nog iets wilt geven Dan zou ik vragen Sterf niet met mij Omhels het leven Je mag bedroefd zijn Maar wanhopig niet Verdrink niet in té groot verdriet  Als je mij nog iets wilt schenken Dan zou ik willenBlijf de toekomst zien Blijf hoopvol denken Zodat je uitgroeit En voluit leeft Het leven alle kansen geeft.  (Yvonne van Emmerik 1997 – uit: Als vlinders spreken konden)   Beste mensen, In naam van Feniks vzw bied ik u mijn oprechte deelneming aan en nodig ik u uit Peter een laatste groet te brengen op muziek van ‘Greyn’, Peters laatste groep.     Ø      Muziek: Greyn – Arnica  'Cause I've been wading
and I'm not getting very far
I've been driving
but now I can't find my car

and these legs aren't about to hold me up for long
it's been a midnight run
that's got us where we are

You said you were diving
when I caught your fall
like a streamer
swaying and colourful

Why did I choose to catch a piece of broken glass
that could only cut through skin
and begin but never end

When I first met you, you were a daisy and now I only see the bruise.

And now I only see the bruise.
-------------------

And I am your caretaker
because I don't want to be
your undertaker

And I take care of you
when you're
under the weather

And I weather all your storms
when you storm on through
our house

And I house your fears
when you're too afraid to
come out

-------------------

And what came out last night is that
I am no longer your knight and shining armour...
-------------------
I'll keep you safe and warm.
I'll stop the storms.
I'll take care of you.
I will. I do.
I'll be your caretaker.
And I'll take care of you.
I'll be your caretaker.
I'll see you through...

19:09 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-11-07

Bemoedigend

Deze prachtige brief kreeg ik vanavond nog binnen van de juf van Eef.  Die brief heeft me diep geraakt en werkt ook troostend en vooral bemoedigend. Bedankt J., dat je erin toestemde om deze brief te publiceren, ik zal hem nog vaak herlezen ...

Hallo Valerie,

'k Ben een paar dagen sprakeloos, woordeloos geweest.
We wisten zo goed dat Peter heel binnenkort zou moeten 'gaan'. Maar als het nieuws komt, kun je niet vatten, wat dit verlies betekent.

Ik heb Peter gekend als een man van weinig, maar wijze woorden,
gecombineerd met de nodige humor.We noemden hem 'de uil'. Hij zat daar op een afstand toe te kijken hoe iedereen zich druk maakte en moeilijk deed, tot hij het welletjes vond en met een paar woorden de kous afmaakte. Zijn sterkte was zijn natuurlijke autoriteit, waarmee hij
respect afdong en tegelijkertijd sympathie.
Ik heb hem ooit gevraagd hoe hij dat deed; hij tikte op zijn hoofd en zei: het draait hier wel harder dan je denkt, hoor..., met zijn
geheimzinnige glimlach..

Ik heb grenzeloze bewondering voor de manier waarop jullie dit hele proces hebben beleefd en hebben gecommuniceerd naar de buitenwereld .
Door jullie houding hebben jullie Peters ziekteproces zo bespreekbaar,
maar ook zo intens gemaakt, waardoor de betrokkenheid van velen ook zo groot was.
Jullie eerlijkheid,  sereniteit en  openheid leeft voort in jullie
kinderen. Het zijn stuk voor stuk trotse, moedige maar vooral mooie kinderen.
Het maakt het voor mij wel droevig, maar niet zwaar, om Eef in de klas op te vangen. Integendeel, ik heb al veel door haar en van haar geleerd.

De rust waarmee ze woensdag de klas binnenkwam, stak schril af tegen het verdriet en het snikkende huilen van vele kinderen.
Je voelde dat ze deze rust van 'thuis' had meegenomen.

Ik besef echt wel, dat Eef ook andere momenten zal doormaken; er zal steeds voldoende ruimte en genegenheid zijn voor haar.

Ik wil je ook nog bedanken voor het vertrouwen dat je in me stelt, je hulp en je eerlijkheid . Het geeft me de kracht om verder te gaan met Eef in de klas, maar ook in mijn gemis van een fijne collega.

Jullie verbondenheid, jullie diepe liefde voor elkaar, maakt het
verlies zo onwaarschijnlijk groot; maar diezelfde liefde zal jullie ook zoveel kracht geven, om door te gaan.
Valerie, ik wens jou en de jouwen, diezelfde kracht toe, die jullie bij het vallen en opstaan zal dragen en ondersteunen .

Warme groetjes,
Judith

22:28 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Gemis

  

Het gemis kan zeer plots en hard toeslaan. Zowel ikzelf als de kinderen krijgen heel vaak flitsen van herinneren door ons hoofd. Die kunnen plots intens pijnlijke gevoelens veroorzaken. We halen ook bewust samen herinneringen op, vooral aan tafel. Het zal nog hard en moeilijk zijn. Maar het contact tussen mij en de kinderen is heel open, we hebben veel aan elkaar en ik weet zeker dat we er ooit wel zullen komen. Maar dit is nog maar het begin, daar ben ik me goed van bewust...

Heel veel mensen leven met ons mee en missen Peter ook. Enkele mensen hebben voor hem iets geschreven. Op hun suggestie òf met hun goedkeuring zet ik de brieven op mijn blog.

*Deze brief werd geschreven door onze vriend Paul,  Peter z'n fietsmakker :

 Dag Peter, 

Enkele weken geleden kreeg ik het verzoek om in maart in Utrecht een lezing te houden voor een beroepsvereniging van hulpverleners. Het thema: “afscheid”! De vraag om die lezing te houden was een schok want ik realiseerde me plots dat we aan het afscheid toe zijn. Hoe kan ik een lezing houden over “afscheid” op een moment waarop ik afscheid moet nemen van iemand uit mijn nabije omgeving? Hoe kan ik afscheid nemen van iemand op een moment waarop ik nog maar bezig was hem te leren kennen? Sinds de dag dat ik dat telefoontje kreeg ben je geen uur uit mijn gedachten geweest. We hebben samen, heel wat kilometers door het veld gebold. Vaak met Patrick of Guy erbij maar ook vaak met ons tweeën. De laatste rit die we samen reden was op 1 mei. Ik denk er nog veel aan terug. Het was ook de langste rit met de mountainbike die we ooit samen reden: 72 kilometer. Ik was uitgeteld maar jij was meer dan ooit in vorm. We hadden onze adem nodig om te fietsen maar er waren ook stukken waarop we wat konden praten: over onze kinderen die samen in de klas zitten, over muziek, huizen, een goeie sauna enzovoort. Ik herinner me ook nog de keer dat je me vertelde dat Fré op komst was. Gewone dingen en belangrijke dingen. Tot we weer aan een volgend lastig stuk kwamen en jij de turbo eens open trok.Toen kwam de tijd dat je niet meer kon fietsen. Ik zag hoe je dat miste. Op een dag zei je: “Fiets een keer voor mij.” Daar moet ik veel aan denken. Je hebt me toen enorm geholpen want op die manier voel ik me vrij te fietsen. Voor jou en voor mezelf.De laatste keer dat ik je zag was die zondagavond in Brasserie ’t Steentje samen met het kwisteam. We hebben toen niet veel met elkaar gepraat want je zat een eindje verder aan tafel. De volgende dag ging je naar het ziekenhuis voor nog maar eens een nieuwe kuur. Maar iedereen verwachtte je terug te zien, ook ik. Het is anders gelopen. Het ging steeds slechter met je. Ik wou dat we die avond wel meer hadden kunnen pratenDe voorbije maand heb zijn we er al enkel keren op uitgetrokken met de mountainbike, met Patrick en Guy. Elke keer ben je erbij. Ik kijk elke dag op de blog van Valerie, vaak meer dan eens. Op een dag zal ik vernemen dat je er niet meer bent. Daar ben ik bang voor. Ik zie je hoogst waarschijnlijk nooit meer terug.Ik denk ook veel aan Valerie en aan jullie kinderen, aan je ouders en familie. Het is een ware beproeving voor hen jou te moeten verliezen en afscheid te moeten nemen. Ik wou dat ik dit kon verlichten.  Ik heb lang getwijfeld of ik die lezing zou doen maar ik heb uiteindelijk “ja” gezegd. Ik zie het als een soort van eerbetoon aan de mensen van wie ik in mijn leven tegen mijn wil afscheid moest nemen, in het bijzonder aan jou.Het mag vreemd lijken maar ik wil hier afscheid nemen met “het ga je goed”. Omdat ik niet anders kan dan wensen dat het goed met je gaat.   Paul   Laarne,  17 november 2007

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Deze tekst werd voor Peter geschreven door onze vriendin Sarah, zangeres van Peter z'n laatste band Greyn

It's Wednesday, the day after Peter passed away, and suddenly I remember that Peter sang to me on my wedding day. I even have a video of it, which I am now forever thankful for! He sang the Bob Dylan song, Sarah, with the lyrics adapted by my husband Tom, a friend of Peter's from their Gent school days. Peter is the only man who has ever serenaded me! I'll treasure that memory of him for sure!
 
Speaking of singing, man, were some of my best moments spent harmonizing with Peter in our band Greyn. I know he really enjoyed our band days - especially the moments we were on stage. He was always so calm, cool and collected while playing guitar and singing and he rarely missed a note! It was fun and easy to tease him about his being stuck in the 1980s rock guitar sound, but he played it well and with joy.
 
I'm so thankful that I'll always be able to hear Peter's voice in my head singing along with me. One of our nicest harmonies was to a Greyn song with these words: "what do you ever know about anyone beyond their show?" With Peter you knew a lot. He had no "show" about him. With him it was "what you see is what you get". He had no hidden agendas or second-guessing. His family made him sparkle and shine. We exchanged so many stories about our kids and partners. He loved Valerie, Tine, Eef, Can and Fré so very much. He was a proud and dedicated family man. He was a good and honest and decent person. He was a loyal and lovely friend. He had simple pleasures and joys such as bike-riding, playing guitar, seeing bands such as PJDS play and playing in various bands himself, going to the sauna with Valerie, eating good food and drinking good beer and wine. He didn't seem to need more than that. When these simple joys became impossible due to his illness, it was time for him to let go. It was time for all of us to let him go.
 
My husband and I are so glad we had the time with Peter that we did starting more than 10 years ago up to 21 days ago on the 1st of November, when we last saw him. My last words to him were to make sure he enjoyed the last piece of leftover cake the following day. From his hospital bed at home with so little energy left and with so much pain, he still managed to give me his sweet smile and a little laugh. The next day he went into the hospital, where he stayed. I will hold on to my last smiling memory of him - it is dear to me now.
 
Peter has been taken away from all of us too soon and he will be missed terribly but remembered so very warmly and fondly.
 
Love Sarah and Tom

----------------------------------------------------------------------------------------------

Deze tekst werd opgemaakt door het schoolteam van de school waar P werkte

 

Zonder jou…

Om te aanvaarden dat jij sterven moest,
dat valt ons zwaar.
jij zo vol levenswil,
jij die een hoeksteen vormde van onze school,
jij die je beste krachten schonk aan het opvoeden en onderwijzen van vele leerlingen,
jij die met je gitaar de hele school kon laten zingen,jij, een stille maar gedreven collega,
jij …
Nog zovelen hadden je nodig,
zovelen houden van jou maar moeten je loslaten.
Voor jou en voor ons was je leven nog niet voltooid.
De ongeneeslijke ziekte
die al je levenskracht wegkrabde en ondermijnde
heeft wonden geslagen in ons hart
en bij herhaling doen zeggen : waarom jij ?
We hebben geen antwoord gekregen dat ons voldeed,
maar wel ben je onvergetelijk geworden in ons leven.
Jouw sterven kunnen we niet aanvaarden,
maar jouw manier van ‘zijn’  willen we opnemen in ons leven.
Zonder jou was ons leven immers armer geweest.
  

Vanwege

Het schoolteam

Vrije Basisschool ‘Sint-Macharius’ Laarne

 

21:47 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |