28-11-07

'Het normale leventje'

Iemand vraagt zich in de comments hieronder af, of 'het normale leventje' reeds terug zijn intrede doet. Het moet net lukken, dat ik daar gisteren zelf ook over aan het nadenken was. Ik liep in de Colruyt. Dat was toch wel bevreemdend. Ik had sinds eind oktober geen boodschappen meer gedaan. Ik liep daar in de winkel met mijn karretje en constateerde dat het leven onvermijdelijk verdergaat. Toch was het 'anders' boodschappen doen : andere hoeveelheden, kleinere porties, die typische dingetjes die ik voor P meebracht die nu niet in de kar moesten ...  Maar het gaat wel... Ik ben hier goed op voorbereid. Ik weet sinds 16 juli dat ik alleen zal komen te staan. Ik had ook al sinds lang het voorgevoel dat het in november zou gaan gebeuren. Dat maakt de gebeurtenissen niet minder èrg natuurlijk, maar het helpt je wel om ermee om te gaan.

Iemand vraagt zich ook af of ik al wat 'rust' heb gevonden. Wel ... het treft nu net dat kleine broer ziek en hangerig is deze week. Dat maakt dat ik niet bepaald aan veel rust toe kom. In deze toestand kan hij uiteraard niet naar de onthaalmoeder. Ik zeg 'het treft nu', maar waarschijnlijk is het niet zo toevallig, dat Fré net nu ziek wordt. Hij wordt anders zelden ziek. Het manneke is natuurlijk helemaal uit balans door de voorbije gebeurtenissen. Wat er gebeurt kan hij helemaal niet plaatsen. Eerst zaten mama en papa voortdurend in het ziekenhuis en nu is papa plots verdwenen... Hij begrijpt dit niet. Soms vraagt hij 'papa?', tja, wat zeg je dan ??? Ik zeg dan letterlijk 'papa is dood', maar ook dat begrijpt hij niet, hij is nog te klein. Ik ben er zeker van dat gans deze toestand hem vatbaarder gemaakt heeft voor ziekte.

Verder heb ik best wel veel steun aan verschillende mensen die me omringen. Ik laat het ook toe dat mensen me steunen en dat is niet altijd even evident voor mij. Het doet me deugd mensen te zien. Ik had dit niet verwacht. Ik had verwacht dat ik me zou gaan isoleren, maar in deze fase (misschien zal dit in periodes zijn) vind ik het fijn dat mensen mij bezoeken of dat ik samen met iemand iets ontspannends kan gaan doen. Ik hoor mezelf dan vaak onophoudelijk praten en ratelen. Al vertellend orden ik mijn gedachten.

Wat de 3 grote kinderen betreft : ze hebben zeker momenten waarbij ze het lastig hebben (en dat is niet meer dan normaal), maar het goeie is, dat ze hun gevoelens uiten, dat ze er met mij over praten en dat ze bij mij komen om een knuffel als ze het moeilijk hebben. Ze doèn dus ook iets met hun gevoelens en dat lijkt me het belangrijkste, dat ze het niet opkroppen. Ook op school worden de kinderen goed opgevangen en is er tijd en ruimte voor hun gevoelens.  

Ik denk dus dat we goed bezig zijn. 

09:12 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hallo Valerie,
Ik ben misschien een beetje laat maar ik wou je toch nog laten weten dat wij het afscheid van Peter heel sereen en ontroerend vonden en dat het ons diep geraakt heeft. Ik heb al veel naar het Cd'tje geluisterd. Het maakt mij telkens weer stil en het doet mij de dingen des levens relativeren.
Via je blog heb ik je leren kennen als een sterke persoonlijkheid en ik bewonder de manier waarop jij de dingen (hebt) aan(ge)pakt. Toen je ons eind juni liet weten dat je zou stoppen als onthaalmoeder, kwam de boodschap heel abrupt, maar nu kan je aleen maar besluiten dat je toen de juiste keuze hebt gemaakt. Je hebt gekozen voor je gezin en dat zou iedereen in jouw plaats ook gedaan hebben.
Van mij mag je nog lang doorgaan met je blog want ik vind het leuk om er na een stresserende dag wat rust te vinden in de mooie muziek en de prachtige poëzie..
Ik hoop dat jij en je gezin stilletjes aan terug wat evenwicht vinden in het leven en ik wens jullie daarvoor heel veel sterkte toe.

Vele groetjes
Pascale
(en een dikke kus van Siebe die nog altijd spreekt van jou als hij zijn dolfijnsloefjes ziet staan.)

Gepost door: pascale | 28-11-07

De commentaren zijn gesloten.