30-11-07

The proclaimers - I would walk 500 miles

Iemand verwees naar dit heerlijke lied voor mij. Muziek kan soms meer zeggen dan woorden. Bedankt, zussie! X!

21:42 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Vieze beestjes

Kleine broer heeft salmonella... zucht! Dit sleept nu al aan sinds vorige zaterdag : een hardnekkig vies beestje! Dit kon ik nu wel missen, eigenlijk... :-(

12:22 Gepost door Vally in Ziekte | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-11-07

Ik word verwend!

Ik krijg zoveel lieve attenties en uitnodigingen van mensen, het doet me echt plezier! Ik laat alles op me afkomen en zeg 'ja'. Wat afleiding doet me goed. Het is fijn zo'n goeie vrienden te hebben, die me willen helpen om deze moeilijke periode te overbruggen. Bovendien kreeg ik vandaag dit prachtige werkje toegestuurd uit Frankrijk, bedankt J. ! Erg mooi!

IMGP2971

20:12 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Voor mekaar

Vroeger hield ik alleen van je ogen.

Nu ook van de kraaiepootjes ernaast.

Zoals er in een oud woord als mededogen

meer gaat dan in een nieuw. Vroeger was er alleen haast

 

om te hebben wat je had, elke keer weer.

Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.

Er is meer om van te houden.

Er zijn meer manieren om dat te doen.

 

Zelfs nietsdoen is daar één van.

Gewoon bij mekaar zitten met een boek.

Of niet bij mekaar, in 't café om de hoek.

 

Of mekaar een paar dagen niet zien

en mekaar missen. Maar altijd mekaar,

nu toch al bijna zeven jaar.

 

Herman De Coninck

16:22 Gepost door Vally in Poëzie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-11-07

'Het normale leventje'

Iemand vraagt zich in de comments hieronder af, of 'het normale leventje' reeds terug zijn intrede doet. Het moet net lukken, dat ik daar gisteren zelf ook over aan het nadenken was. Ik liep in de Colruyt. Dat was toch wel bevreemdend. Ik had sinds eind oktober geen boodschappen meer gedaan. Ik liep daar in de winkel met mijn karretje en constateerde dat het leven onvermijdelijk verdergaat. Toch was het 'anders' boodschappen doen : andere hoeveelheden, kleinere porties, die typische dingetjes die ik voor P meebracht die nu niet in de kar moesten ...  Maar het gaat wel... Ik ben hier goed op voorbereid. Ik weet sinds 16 juli dat ik alleen zal komen te staan. Ik had ook al sinds lang het voorgevoel dat het in november zou gaan gebeuren. Dat maakt de gebeurtenissen niet minder èrg natuurlijk, maar het helpt je wel om ermee om te gaan.

Iemand vraagt zich ook af of ik al wat 'rust' heb gevonden. Wel ... het treft nu net dat kleine broer ziek en hangerig is deze week. Dat maakt dat ik niet bepaald aan veel rust toe kom. In deze toestand kan hij uiteraard niet naar de onthaalmoeder. Ik zeg 'het treft nu', maar waarschijnlijk is het niet zo toevallig, dat Fré net nu ziek wordt. Hij wordt anders zelden ziek. Het manneke is natuurlijk helemaal uit balans door de voorbije gebeurtenissen. Wat er gebeurt kan hij helemaal niet plaatsen. Eerst zaten mama en papa voortdurend in het ziekenhuis en nu is papa plots verdwenen... Hij begrijpt dit niet. Soms vraagt hij 'papa?', tja, wat zeg je dan ??? Ik zeg dan letterlijk 'papa is dood', maar ook dat begrijpt hij niet, hij is nog te klein. Ik ben er zeker van dat gans deze toestand hem vatbaarder gemaakt heeft voor ziekte.

Verder heb ik best wel veel steun aan verschillende mensen die me omringen. Ik laat het ook toe dat mensen me steunen en dat is niet altijd even evident voor mij. Het doet me deugd mensen te zien. Ik had dit niet verwacht. Ik had verwacht dat ik me zou gaan isoleren, maar in deze fase (misschien zal dit in periodes zijn) vind ik het fijn dat mensen mij bezoeken of dat ik samen met iemand iets ontspannends kan gaan doen. Ik hoor mezelf dan vaak onophoudelijk praten en ratelen. Al vertellend orden ik mijn gedachten.

Wat de 3 grote kinderen betreft : ze hebben zeker momenten waarbij ze het lastig hebben (en dat is niet meer dan normaal), maar het goeie is, dat ze hun gevoelens uiten, dat ze er met mij over praten en dat ze bij mij komen om een knuffel als ze het moeilijk hebben. Ze doèn dus ook iets met hun gevoelens en dat lijkt me het belangrijkste, dat ze het niet opkroppen. Ook op school worden de kinderen goed opgevangen en is er tijd en ruimte voor hun gevoelens.  

Ik denk dus dat we goed bezig zijn. 

09:12 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-11-07

De bank.

Ik dacht vandaag wat in gang te schieten om de papiermolen in orde te brengen. Ik moet hééél veel regelen. Het zal even moeten wachten : kleine broer is ziek en hangt constant op de arm, ikzelf ben snipverkouden en heb barstende hoofdpijn. Het zal toch een middagje op 'de bank' worden, maar nee... niet deze waar ik mijn geld bewaar ...

13:47 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-11-07

De laatste wil van de overledene.

Ik dacht dat het gebruikelijk was de laatste wil van de overledene te respecteren. Blijkbaar zijn er mensen die daar anders over denken : vandaag kreeg ik bezoek van een dame, op pad gestuurd door de pastoor. (deze dame neem ik overigens niks kwalijk, zij was slechts de boodschapper) De dame bracht mij een brief van het schoolbestuur, met vermelding van een datum en een uur ('s avonds), waarop een 'gedachtenisviering' in de kerk gepland is, 'voor de plaatselijke gemeenschap, de collega's en vele ouders en kinderen'. (waren die er dan niet gisteren?) Het is een voldongen feit, wat dus betekent dat men vindt dat de familie er niks tegen in te brengen heeft. Nochtans had ik de school reeds laten weten, geen andere vieringen te willen plannen, dan deze die samen met Peter werd gepland. (geen kerkelijke dienst, dus)

Ik dacht dat iedereen het erover eens was dat het afscheid gisteren heel mooi, sereen, persoonlijk en passend bij Peter was. Ik kreeg er reeds veel complimenten over. Ook de school kwam hierin aan bod, met het aanbrengen van de symbolische sterren. 

Ik ga geen oorlog voeren over deze beslissing van het schoolbestuur. Dat zou afbraak doen aan de manier waarop alles tot hiertoe is verlopen, nl. rustig en sereen. Ik voel het wel aan als een gebrek aan respect voor Peter's laatste wens en ook voor de manier waarop het afscheid gisteren werd georganiseerd. Het bevestigt mijn reeds gevormde idee over de kerk. Ik zal hier dan ook mijn conclusies uit trekken voor de toekomst. Dit is alles wat ik daarover te zeggen heb. Ik ga er geen verdere woorden aan vuilmaken, ik heb mijn energie nodig voor belangrijker zaken, zoals mijn kinderen.

Mensen die eventueel naar deze plechtigheid zouden gaan om mij een plezier te doen kunnen zich alvast de moeite besparen, ik zal niet aanwezig zijn.

12:32 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

24-11-07

Meeproeven of herbeleven

Voor wie er niet bij kon zijn, of voor wie alles graag eens opnieuw beleeft,  publiceer ik hieronder de tekst van het afscheid van Peter.  Ik ben er zelf wel tevreden over. 
Het afscheid was zoals Peter zelf ook was, eenvoudig, geen overdreven pathetiek, maar toch de nodige intensiteit en gevoeligheid.
Geen overbodige woorden, enkel de essentie...
De muziek kan je aanklikken om te beluisteren. Sorry voor de gebrekkige lay-out.

P.S. Alweer leuke foto's van P op Sarah's blog.

19:26 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Afscheid van Peter.

 Muziek bij het binnen komen : Bach, suite nr 3, Air  Ga maar.  Ik laat je gaan. Ik laat je los. Er wacht je een nieuw bestaan. Ik laat je gaan. Mijn hart is vrij,mijn hart is blij,ik laat jou vrij. Dankbaar voor onze momenten. Een gezamenlijke dans. Gegrepen elke kans,tot ont-moeting, verbinding. De durf tot uitspreken. Verwijdering en verzoening. Een omarming van jou, als een warme deken. De ontroering, in vervoering. Kijken naar jou. Jouw daden, jouw woorden. Jouw oprechtheid, jouw zachtheid. Maar ben niet bang, het doet geen pijn dit afscheid. Ik koester je. Je verwarmt me. Ik draag je.  Ga nu maar. Het is klaar.       Beste mensen, Vandaag zijn we hier samen om afscheid te nemen van Peter De Wilde.  Peter overleed dinsdag.  Hij was pas vijfendertig jaar oud.  Afscheid nemen is het moeilijkste wat er is. Echt leren doen we het nooit.  En toch staan wij vandaag voor het onvermijdelijke. Vandaag nemen we afscheid van iemand die ons dierbaar was. Vandaag nemen we afscheid van Peter.  Wat overblijft zijn herinneringen.  Herinneringen aan de man die Peter was.  Peter, we zullen je herinneren als een warme man. Een man van weinig woorden. Een man met een positieve, rustige uitstraling. Recht door zee, geen verborgen agenda. Stil én zeer aanwezig tegelijk. Met een manier van zijn die op anderen vaak een diepe indruk naliet. Bepalend voor de sfeer in een groep.  Spaarzaam met woorden maar o zo gevat. Vol humor, liefst met een kwinkslag. Sociaal en door iedereen graag gezien.  Peter, we zullen je herinneren als een geduldige, lieve papa. Als vader was je betrokken en aanwezig. Je kinderen heb je altijd met veel warmte omringd.  Tine, je papa was een echte knuffelaar. Zijn dikke knuffels en zijn zoenen, dat is wat jij nu het meest zal missen. Wat blijft is het talent voor muziek, iets wat jullie deelden en wat je papa erg trots maakte. Eef, ook jij startte onlangs met muzieklessen, maar jij en je papa deelden ook nog een heel andere hobby. Allebei hielden jullie heel veel van pretparken. Soms trokken jullie er met z’n tweetjes op uit. De herinneringen daaraan krijgen een heel bijzonder plekje in jouw hart. Yigitcan, voetballen in de tuin, dat is wat jij het liefst met papa deed. Onlangs maakte je daar nog een mooie tekening over. Jij zal altijd aan papa denken als jouw voetbalkameraad. Kleine Fré, jij bent er vandaag niet bij, maar natuurlijk laten we je niet onvermeld. Voor je ouders, en zeker ook voor je papa, was jouw geboorte ‘de kers op de taart’. Samen keken jullie graag in boekjes van Pippo. Tine, Eef, Yigitcan en Fré, onthoud dat jullie papa trots op jullie was, laat zijn levenslust voor jullie een bron van inspiratie blijven, groei op tot gelukkige mensen meer zou jullie papa niet gewild hebben. Eef, jij schreef zelf een briefje aan je papa. Als je wil mag je dat nu voorlezen.  Ø      Tekst van Eef:   Papa, Soms denk ik aan jou Dan denk ik dat ik van je hou. Dat is ook zo, Anders lag ik nu in het stro. Ik blijf je altijd trouw Ook al ging alles zo gauw.  Weet je wat ik wou? Dat jij weer leven zou. Dat jij weer terug zou komen En je bloed weer ging stromen. Nu ga ik stoppen Het wordt me te druk. En ik wens iedereen nog heel, heel veel geluk. Liefs, Eef.         Peter, we zullen je herinneren als een lieve echtgenoot. 17 jaar geleden, in september 1990, leerde je Valerie kennen. Twee eerstejaarsstudenten in Gent waren jullie toen. Wat begon met het herstellen van een platte fietsband, mondde vijf jaar later uit in een huwelijk. Een goed huwelijk. Een huwelijk waarin jullie elkaar aanvulden en beïnvloedden. Een huwelijk met tijd en aandacht voor elkaar, ondanks het drukke gezinsleven. Peter, bij jou vond Valerie rust. Je bracht haar in balans.  Valerie, jullie tijd samen was kort.  Kort maar welbesteed.  Het nummer ‘Unravel’ van Björk draag jij op aan Peter. “When you come back, we’ll have to make new love”.Een nummer tussen droom en werkelijkheid.          Ø      Muziek: Björk – Unravel   While you are awayMy heart comes undoneSlowly unravelsIn a ball of yarnThe devil collects itWith a grinOur loveIn a ball of yarn He'll never return it So when you come backWe'll have to make new love He'll never return it When you come backWe'll have to make new love While you are awayMy heart comes undoneSlowly uh-unravelsIn a ball of yarnThe devil collects itHmm-with a grinOur love, our loveIn a ball of yarn He'll never return it When you come backWe'll have to make new love He'll never return it When you come backWe'll have to make new love Oh, he'll, he'll never return it When you come backWe'll have to make new love He'll never return it When you come backWe'll have to make new loveAls ‘meester Peter’. Ook zo zal je herinnerd worden. Warm, positief, creatief, muzikaal, gedreven… woorden van leerlingen, oud-leerlingen en collega’s op je weblog. Meester Peter, met zijn gitaar kon hij de hele school doen zingen. Geliefd was je als leerkracht én als collega.  “Voor mij ben jij een ster”. Dat is het thema waarmee de leerlingen dit jaar in de klas aan de slag gaan. Meester Peter, enkele leerlingen knutselden voor jou een ster. Voor hen was jij een ster.    Ø      Woordje door enkele leerlingen & ritueel met de sterren  Peter, we zullen je herinneren als een levensgenieter. Je beheerste de kunst om te genieten van de kleine dingen in het leven: van een gezellig etentje en een goed glas wijn, van een dag met het gezin, van samen naar de sauna, van reizen en van fietsen. Elk weekend maakte je een fietstocht, heel vaak een reisje. Het liefst van al trok je naar de bergen, een liefde die je vanuit je warme thuis  meekreeg. Maar je grootste passie was muziek, je gitaar je eerste liefde. In muziek kon jij jezelf verliezen.  Een levensgenieter ben je gebleven tot kort voor het einde. Ook toen je ziekte je steeds meer in zijn greep kreeg en je fysieke mogelijkheden verder afnamen, richtte jij je met je positieve ingesteldheid op wat je wél nog kon.  We zullen je herinneren als een moedig man. De manier waarop je met je ziekte omging, roept bewondering en respect op. Er was pijn. Veel pijn. Maar jij bleef kranig. Zo bleef jij zorg dragen, zo trachtte jij je omgeving zoveel mogelijk te sparen.   Ø      Muziek: Jeff Buckley – Grace                 There's the moon asking to stayLong enough for the clouds to fly me awayOh it's my time comingI'm not afraidAfraid to die My fading voice sings of loveBut she cries to the clicking of timeOf time Wait in the fire... And she weeps on my armWalking to the bright lights in sorrowOh drink a bit of wine we both might go tomorrowOh my love And the rain is falling and I believeMy time has comeIt reminds me of the painI might leaveLeave behind Wait in the fire... It reminds me of the painI might leave, leaveLeave behind And I feel them drown my nameSo easy to know and forget with this kissI'm not afraid to go but it goes so slow Wait in the fire...   Op zijn beurt kon Peter tijdens zijn donkerste dagen rekenen op de steun van de mensen die het dichtst bij hem stonden. In de eerste plaats was er natuurlijk Valerie. Van zodra Peter ziek werd, ben jij, Valerie, gestopt met werken. Fulltime heb je voor hem gezorgd, naar hem geluisterd, met hem gepraat. De open manier waarop jij met de dingen omging maakte dat alles uitgesproken kon worden, dat elke kans gegrepen werd. Zo werd dit afscheid voor jullie ook een moment van ontmoeting, van verbinding. Onderschat nooit wat dit voor hem betekend heeft. Valerie, op je eentje had je dit niet volgehouden. Jij en Peter hebben heel veel steun gekregen. Van jullie ouders die vaak voor de kinderen zorgden, van An die elke nacht bij Peter bleef op de palliatieve afdeling van het UZ… Het moet Peter ongelofelijk veel deugd gedaan hebben om te zien hoe jullie de handen in elkaar sloegen en als één man achter hem stonden.  Beste mensen, als u Peter, als u uw man, uw papa, uw zoon, uw broer, uw vriend, als u deze man ook na dit afscheid verder in uw hart laat wonen, zal hij nooit echt weg zijn.  Tot slot lees ik nog graag een gedicht. Het verwoordt de boodschap die Peter jullie aan het eind van zijn leven wou meegeven.      Sterf niet met mij Als je mij nog iets wilt geven Dan zou ik vragen Sterf niet met mij Omhels het leven Je mag bedroefd zijn Maar wanhopig niet Verdrink niet in té groot verdriet  Als je mij nog iets wilt schenken Dan zou ik willenBlijf de toekomst zien Blijf hoopvol denken Zodat je uitgroeit En voluit leeft Het leven alle kansen geeft.  (Yvonne van Emmerik 1997 – uit: Als vlinders spreken konden)   Beste mensen, In naam van Feniks vzw bied ik u mijn oprechte deelneming aan en nodig ik u uit Peter een laatste groet te brengen op muziek van ‘Greyn’, Peters laatste groep.     Ø      Muziek: Greyn – Arnica  'Cause I've been wading
and I'm not getting very far
I've been driving
but now I can't find my car

and these legs aren't about to hold me up for long
it's been a midnight run
that's got us where we are

You said you were diving
when I caught your fall
like a streamer
swaying and colourful

Why did I choose to catch a piece of broken glass
that could only cut through skin
and begin but never end

When I first met you, you were a daisy and now I only see the bruise.

And now I only see the bruise.
-------------------

And I am your caretaker
because I don't want to be
your undertaker

And I take care of you
when you're
under the weather

And I weather all your storms
when you storm on through
our house

And I house your fears
when you're too afraid to
come out

-------------------

And what came out last night is that
I am no longer your knight and shining armour...
-------------------
I'll keep you safe and warm.
I'll stop the storms.
I'll take care of you.
I will. I do.
I'll be your caretaker.
And I'll take care of you.
I'll be your caretaker.
I'll see you through...

19:09 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-11-07

Bemoedigend

Deze prachtige brief kreeg ik vanavond nog binnen van de juf van Eef.  Die brief heeft me diep geraakt en werkt ook troostend en vooral bemoedigend. Bedankt J., dat je erin toestemde om deze brief te publiceren, ik zal hem nog vaak herlezen ...

Hallo Valerie,

'k Ben een paar dagen sprakeloos, woordeloos geweest.
We wisten zo goed dat Peter heel binnenkort zou moeten 'gaan'. Maar als het nieuws komt, kun je niet vatten, wat dit verlies betekent.

Ik heb Peter gekend als een man van weinig, maar wijze woorden,
gecombineerd met de nodige humor.We noemden hem 'de uil'. Hij zat daar op een afstand toe te kijken hoe iedereen zich druk maakte en moeilijk deed, tot hij het welletjes vond en met een paar woorden de kous afmaakte. Zijn sterkte was zijn natuurlijke autoriteit, waarmee hij
respect afdong en tegelijkertijd sympathie.
Ik heb hem ooit gevraagd hoe hij dat deed; hij tikte op zijn hoofd en zei: het draait hier wel harder dan je denkt, hoor..., met zijn
geheimzinnige glimlach..

Ik heb grenzeloze bewondering voor de manier waarop jullie dit hele proces hebben beleefd en hebben gecommuniceerd naar de buitenwereld .
Door jullie houding hebben jullie Peters ziekteproces zo bespreekbaar,
maar ook zo intens gemaakt, waardoor de betrokkenheid van velen ook zo groot was.
Jullie eerlijkheid,  sereniteit en  openheid leeft voort in jullie
kinderen. Het zijn stuk voor stuk trotse, moedige maar vooral mooie kinderen.
Het maakt het voor mij wel droevig, maar niet zwaar, om Eef in de klas op te vangen. Integendeel, ik heb al veel door haar en van haar geleerd.

De rust waarmee ze woensdag de klas binnenkwam, stak schril af tegen het verdriet en het snikkende huilen van vele kinderen.
Je voelde dat ze deze rust van 'thuis' had meegenomen.

Ik besef echt wel, dat Eef ook andere momenten zal doormaken; er zal steeds voldoende ruimte en genegenheid zijn voor haar.

Ik wil je ook nog bedanken voor het vertrouwen dat je in me stelt, je hulp en je eerlijkheid . Het geeft me de kracht om verder te gaan met Eef in de klas, maar ook in mijn gemis van een fijne collega.

Jullie verbondenheid, jullie diepe liefde voor elkaar, maakt het
verlies zo onwaarschijnlijk groot; maar diezelfde liefde zal jullie ook zoveel kracht geven, om door te gaan.
Valerie, ik wens jou en de jouwen, diezelfde kracht toe, die jullie bij het vallen en opstaan zal dragen en ondersteunen .

Warme groetjes,
Judith

22:28 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Gemis

  

Het gemis kan zeer plots en hard toeslaan. Zowel ikzelf als de kinderen krijgen heel vaak flitsen van herinneren door ons hoofd. Die kunnen plots intens pijnlijke gevoelens veroorzaken. We halen ook bewust samen herinneringen op, vooral aan tafel. Het zal nog hard en moeilijk zijn. Maar het contact tussen mij en de kinderen is heel open, we hebben veel aan elkaar en ik weet zeker dat we er ooit wel zullen komen. Maar dit is nog maar het begin, daar ben ik me goed van bewust...

Heel veel mensen leven met ons mee en missen Peter ook. Enkele mensen hebben voor hem iets geschreven. Op hun suggestie òf met hun goedkeuring zet ik de brieven op mijn blog.

*Deze brief werd geschreven door onze vriend Paul,  Peter z'n fietsmakker :

 Dag Peter, 

Enkele weken geleden kreeg ik het verzoek om in maart in Utrecht een lezing te houden voor een beroepsvereniging van hulpverleners. Het thema: “afscheid”! De vraag om die lezing te houden was een schok want ik realiseerde me plots dat we aan het afscheid toe zijn. Hoe kan ik een lezing houden over “afscheid” op een moment waarop ik afscheid moet nemen van iemand uit mijn nabije omgeving? Hoe kan ik afscheid nemen van iemand op een moment waarop ik nog maar bezig was hem te leren kennen? Sinds de dag dat ik dat telefoontje kreeg ben je geen uur uit mijn gedachten geweest. We hebben samen, heel wat kilometers door het veld gebold. Vaak met Patrick of Guy erbij maar ook vaak met ons tweeën. De laatste rit die we samen reden was op 1 mei. Ik denk er nog veel aan terug. Het was ook de langste rit met de mountainbike die we ooit samen reden: 72 kilometer. Ik was uitgeteld maar jij was meer dan ooit in vorm. We hadden onze adem nodig om te fietsen maar er waren ook stukken waarop we wat konden praten: over onze kinderen die samen in de klas zitten, over muziek, huizen, een goeie sauna enzovoort. Ik herinner me ook nog de keer dat je me vertelde dat Fré op komst was. Gewone dingen en belangrijke dingen. Tot we weer aan een volgend lastig stuk kwamen en jij de turbo eens open trok.Toen kwam de tijd dat je niet meer kon fietsen. Ik zag hoe je dat miste. Op een dag zei je: “Fiets een keer voor mij.” Daar moet ik veel aan denken. Je hebt me toen enorm geholpen want op die manier voel ik me vrij te fietsen. Voor jou en voor mezelf.De laatste keer dat ik je zag was die zondagavond in Brasserie ’t Steentje samen met het kwisteam. We hebben toen niet veel met elkaar gepraat want je zat een eindje verder aan tafel. De volgende dag ging je naar het ziekenhuis voor nog maar eens een nieuwe kuur. Maar iedereen verwachtte je terug te zien, ook ik. Het is anders gelopen. Het ging steeds slechter met je. Ik wou dat we die avond wel meer hadden kunnen pratenDe voorbije maand heb zijn we er al enkel keren op uitgetrokken met de mountainbike, met Patrick en Guy. Elke keer ben je erbij. Ik kijk elke dag op de blog van Valerie, vaak meer dan eens. Op een dag zal ik vernemen dat je er niet meer bent. Daar ben ik bang voor. Ik zie je hoogst waarschijnlijk nooit meer terug.Ik denk ook veel aan Valerie en aan jullie kinderen, aan je ouders en familie. Het is een ware beproeving voor hen jou te moeten verliezen en afscheid te moeten nemen. Ik wou dat ik dit kon verlichten.  Ik heb lang getwijfeld of ik die lezing zou doen maar ik heb uiteindelijk “ja” gezegd. Ik zie het als een soort van eerbetoon aan de mensen van wie ik in mijn leven tegen mijn wil afscheid moest nemen, in het bijzonder aan jou.Het mag vreemd lijken maar ik wil hier afscheid nemen met “het ga je goed”. Omdat ik niet anders kan dan wensen dat het goed met je gaat.   Paul   Laarne,  17 november 2007

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Deze tekst werd voor Peter geschreven door onze vriendin Sarah, zangeres van Peter z'n laatste band Greyn

It's Wednesday, the day after Peter passed away, and suddenly I remember that Peter sang to me on my wedding day. I even have a video of it, which I am now forever thankful for! He sang the Bob Dylan song, Sarah, with the lyrics adapted by my husband Tom, a friend of Peter's from their Gent school days. Peter is the only man who has ever serenaded me! I'll treasure that memory of him for sure!
 
Speaking of singing, man, were some of my best moments spent harmonizing with Peter in our band Greyn. I know he really enjoyed our band days - especially the moments we were on stage. He was always so calm, cool and collected while playing guitar and singing and he rarely missed a note! It was fun and easy to tease him about his being stuck in the 1980s rock guitar sound, but he played it well and with joy.
 
I'm so thankful that I'll always be able to hear Peter's voice in my head singing along with me. One of our nicest harmonies was to a Greyn song with these words: "what do you ever know about anyone beyond their show?" With Peter you knew a lot. He had no "show" about him. With him it was "what you see is what you get". He had no hidden agendas or second-guessing. His family made him sparkle and shine. We exchanged so many stories about our kids and partners. He loved Valerie, Tine, Eef, Can and Fré so very much. He was a proud and dedicated family man. He was a good and honest and decent person. He was a loyal and lovely friend. He had simple pleasures and joys such as bike-riding, playing guitar, seeing bands such as PJDS play and playing in various bands himself, going to the sauna with Valerie, eating good food and drinking good beer and wine. He didn't seem to need more than that. When these simple joys became impossible due to his illness, it was time for him to let go. It was time for all of us to let him go.
 
My husband and I are so glad we had the time with Peter that we did starting more than 10 years ago up to 21 days ago on the 1st of November, when we last saw him. My last words to him were to make sure he enjoyed the last piece of leftover cake the following day. From his hospital bed at home with so little energy left and with so much pain, he still managed to give me his sweet smile and a little laugh. The next day he went into the hospital, where he stayed. I will hold on to my last smiling memory of him - it is dear to me now.
 
Peter has been taken away from all of us too soon and he will be missed terribly but remembered so very warmly and fondly.
 
Love Sarah and Tom

----------------------------------------------------------------------------------------------

Deze tekst werd opgemaakt door het schoolteam van de school waar P werkte

 

Zonder jou…

Om te aanvaarden dat jij sterven moest,
dat valt ons zwaar.
jij zo vol levenswil,
jij die een hoeksteen vormde van onze school,
jij die je beste krachten schonk aan het opvoeden en onderwijzen van vele leerlingen,
jij die met je gitaar de hele school kon laten zingen,jij, een stille maar gedreven collega,
jij …
Nog zovelen hadden je nodig,
zovelen houden van jou maar moeten je loslaten.
Voor jou en voor ons was je leven nog niet voltooid.
De ongeneeslijke ziekte
die al je levenskracht wegkrabde en ondermijnde
heeft wonden geslagen in ons hart
en bij herhaling doen zeggen : waarom jij ?
We hebben geen antwoord gekregen dat ons voldeed,
maar wel ben je onvergetelijk geworden in ons leven.
Jouw sterven kunnen we niet aanvaarden,
maar jouw manier van ‘zijn’  willen we opnemen in ons leven.
Zonder jou was ons leven immers armer geweest.
  

Vanwege

Het schoolteam

Vrije Basisschool ‘Sint-Macharius’ Laarne

 

21:47 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-11-07

Alleen zijn

Mijn mamsje was de voorbije dagen even bij me ingetrokken, om me bij te staan. Vanavond is ze vertrokken. Hoe deugdoend en helpend dat ook was -dank u mamsje!- het doet me nu wel goed alleen te zijn. De juiste muziek, een warm dekentje om me heen en de tijd en ruimte om de emoties de vrije loop te laten ... Sommige dingen moet je alleen doen, ik toch...  Het zal de komende tijd een beetje zoeken zijn naar het juiste evenwicht : enerzijds mezelf voldoende kunnen isoleren om mijn rouwproces ruimte te geven, anderzijds zorgen dat ik me omring met fijne mensen die me op tijd en stond eens van tussen mijn 4 muren sleuren om samen iets leuks te doen... Het is een lange weg te gaan. Mijn blog zal me ook helpen, ik schrijf de dingen graag van me af.

22:29 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Praktische regelingen

Sinds gisterenavond ben ik in de weer met praktische regelingen. Gelukkig hebben P en ikzelf al héél erg veel zaken vooraf afgesproken wat de uitvaart betreft. Dat maakt het een stuk makkelijker. Ik weet precies wat hij wou, ik voelde hem erg goed aan en de uitvoering verloopt eigenlijk wel vlot. Mijn creatief brein draait op volle toeren.

Het zwarte gat volgt, vrees ik ...

De vele reacties die ik krijg zijn hartverwarmend, bedankt. Ook mede-bloggers S, FM en T zijn erg begaan ...

20:48 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-11-07

Nooit meer pijn ...

Vandaag namen we afscheid van Peter. Op de palliatieve afdeling van UZ Gent begon hij aan de eeuwige rust.

DSCN3110[1]

                                  Ga maar.

Ik laat je gaan.
Ik laat je los.
Er wacht je een nieuw bestaan.
Ik laat je gaan.

Mijn hart is vrij,
mijn hart is blij,
ik laat jou vrij.

Dankbaar voor onze momenten.
Een gezamenlijke dans.
Gegrepen elke kans,
tot ont-moeting, verbinding.
De durf tot uitspreken.
Verwijdering en verzoening.
Een omarming van jou, als een warme deken.

De ontroering, in vervoering.
Kijken naar jou.
Jouw daden, jouw woorden.
Jouw oprechtheid, jouw zachtheid.
Maar ben niet bang, het doet geen pijn dit afscheid.

Ik koester je.
Je verwarmt me.
Ik draag je.

Ga nu maar.
Het is klaar.

20:24 Gepost door Vally in Ziekte | Permalink | Commentaren (66) |  Facebook |

18-11-07

Weinig contact

De laatste dagen is er terug weinig contact mogelijk. P heeft af en toe een heel kort relatief helder moment, maar het wordt een zeldzaamheid... Dit komt grotendeels door de medicatie, die werd opgedreven ifv de toegenomen pijn. Maar het zou toch ook te maken hebben met de progressie van de ziekte, aldus de mensen van de afdeling. Dit gebrek aan contact vind ik toch wel een moeilijk aspect.

09:20 Gepost door Vally in Ziekte | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-11-07

The Doors - Touch Me

Mijn lied van de dag, met speciale herinneringen.

10:50 Gepost door Vally in Cultuur | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-11-07

Vrouwen in de liefde

In de liefde geven
 vrouwen
altijd meer
 dan ze beloven.

L. Desnoyer

15:49 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

The sorrowful wife

Ik heb al eindeloos geluisterd naar deze Cave-song ...

11:20 Gepost door Vally in Cultuur | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-11-07

Emoties

Mensen vergeten wat je zegt en wat je doet,
maar ze vergeten niet snel welke emoties je bij hen losmaakte.

Maya Angelou

 

De laatste dagen verlopen hier vrijwel identiek. P slaapt heel veel. De ene dag zijn er al wat meer heldere momenten dan de andere. Deels komt dat door meer of minder medicatie, deels door de algemene toestand. De dagen dat er weinig contact is vind ik moeilijk. Er wordt voortdurend gesleuteld aan de pijnmedicatie, het blijft een zoektocht voor de artsen ...

Maar ondanks alles, ook bij de minder heldere momenten blijft het citaat van hierboven van toepassing. Onze 'onverbiddelijke zoener' blijft de lippen tuiten als zijn geliefden het gezicht bij het zijne brengen...

Verder krijgen wij hier geregeld complimenten van de verpleging, dat wij het als familie op zo'n goeie, mooie manier aanpakken samen. Dat doet wel deugd en sterkt ons om verder te doen.

13:17 Gepost door Vally in Ziekte | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-11-07

Palliatieve afdeling

Sinds gisteren verblijven we inmiddels een week op de palliatieve afdeling. Dè beste uitvinding van de laatste decennia is volgens mij momenteel geen technologisch hoogstandje, maar wel de oprichting van palliatieve zorgteams. Onze maatschappij is erg vervreemd van het nabij beleven van de dood. Het is toch een soort taboe, een mens die stervende is ... en toch, zoals P het zelf nog verwoordde enige weken geleden 'part of life'.

Deze palliatieve afdeling voelt aan als een soort veilige, warme cocon. Je voelt je erg geborgen, in onzekere tijden. Je bent hier welkom, alsook de familie, de kinderen. Iedereen wordt op passende wijze ondersteund en verzorgd, zonder dat je het gevoel hebt dat ze jou betuttelen. Wie me kent weet dat ik er absoluut niet van hou betutteld te worden. Ook de patiënt krijgt een overvloed aan respect, begrip, warmte, ... er kan hier èrg veel. 

Het enige wat je hier als partner en familie hoeft te doen is liefdevol aanwezig zijn. Je zou denken dat de dagen hier lang duren, maar niks is minder waar. Het ganse gebeuren absorbeert je volledig, je hebt geen tijd of energie over. Ik zal ondanks alles terugdenken aan deze tijd als een mooie en belangrijke periode. Ik krijg hier optimaal de kans om afscheid te nemen van P.

Ik wil graag nog even benadrukken dat deze periode een intiem familiegebeuren is. P wenst geen ander bezoek te ontvangen dan de intieme familiekring. Bezoek is te vermoeiend en de prikkels zijn te groot. We moeten dit respecteren.

12:26 Gepost door Vally in Ziekte | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

09-11-07

wat de liefde ordent

Niets is beter georganiseerd dan wat de liefde ordent.
Chiara Lubich

13:07 Gepost door Vally in Citaten | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-11-07

Bedankt iedereen

Bedankt iedereen, voor alle hartverwarmende reacties die ik via alle mogelijke kanalen krijg. Deze periode is zwaar en moeilijk, maar tegelijk intens, warm en liefdevol. We geven alles wat we in ons hebben, om deze periode van afscheid nemen zo waardevol mogelijk te maken.

22:38 Gepost door Vally in Ziekte | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

06-11-07

Geen pijn

We zijn nog steeds in het ziekenhuis. Ik wil jullie toch even geruststellen dat P hier geen pijn heeft en dat we hier goed verzorgd worden, zowel de patiënt als de familie...

12:25 Gepost door Vally in Ziekte | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

05-11-07

Even niet

We verblijven sinds vrijdag in het ziekenhuis. De toestand is kritiek. Geen bezoek mogelijk. Ik kom zeker nog terug bloggen, maar nu even niet ...

11:06 Gepost door Vally in Ziekte | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

01-11-07

Hartverscheurend

Tussen een paar logeerpartijen van de kinderen door, zijn we vandaag eens met z'n allen thuis... Best wel gezellig! Nu ja, je verlegt voortdurend je grenzen natuurlijk hé! Een tijd geleden had ik niet kunnen denken een dag als vandaag 'gezellig' te vinden. Met P gaat het nl. niet bepaald denderend goed. Dat is hartverscheurend. Zowel voor mij, voor de kinderen, voor mijn schoonouders en ouders, onze familie en goede vrienden, ... Iedereen ziet mee af met P. Hij nog het meest van al, natuurlijk! En toch blijven we van elke dag het beste maken, we halen eruit wat we kunnen, al zijn het hééééle kleine dingetjes. Voor P is het erg belangrijk dat ik het op deze manier kan bekijken, hij kan er zich echt aan optrekken. Hij vindt de manier waarop ik de situatie aanpak de juiste voor hem. Dat sterkt me, dat hij dat zegt. Het is nochtans niet altijd makkelijk, het is momenteel allemaal erg confronterend voor iedereen...

Ik ben erg benieuwd naar wat we maandag bij de oncoloog gaan te horen krijgen. We houden dan een soort 'evaluatiegesprek', waarbij de resultaten van de scanners van deze week gaan bekeken worden. Ik stel mijn verwachtingen eerder laag in, om eerlijk te zijn ...

14:01 Gepost door Vally in Ziekte | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |