20-12-07

Wat is het stil ...

...hier op m'n blogje. Het zijn tijden van introspectie, vandaar ...

Het woord pijn komt niet los van mijn lippen
schrijf ik het op dan wil het niet uit mijn pen.
Ik droom het woord voor me uit
en hoop dat iemand de nevels ervan opvangt
niet als losse letters
ook niet als geschreven beleven 
maar als dauw die parelt op mijn ziel

Niet zomaar als ochtenddauw die smelt voor de zon
maar als tekens die vragen om een open hart
dat me leert
en met me weent
die de diepte proeft
zich erin verdiept
in elke letter
één voor één
en ze dan langzaam en nauwkeurig
niet in één adem
maar schroomvol en voorzichtig
tot een snoer rijgt
zodat elk woord, elke betekenis, elk verlangen
zich opent en breekt.
Als jij dan, geopend en gebroken,
mij opzuigt
zal ik doordrongen van nabijheid
voor jou een hymne zingen
mijn requim schrijven
verhalen hoe het voelt
te worden gezien
in elke lettergreep die niet door klanken
kan weggegeven worden.
Ik zal eindelijk gelezen worden
in een pijn die niet weer te geven is
in taal, in teken, in tijd
die niet los van mezelf staat.
Ik zal erkend worden
in alles waar ik om schreeuw,
in alles waarvoor ik leef.
Claire vanden abbeele

20:33 Gepost door Vally in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Eenzaam en stil kan echt wel verschrikkelijk zijn maar ook daar wen je aan. Het klinkt misschien heel cliché maar het is wel de waarheid maar het blijft moeilijk.
Valerie, ik wens je ondanks alles een heel fijne eindejaarsperiode, weet dat dit de winterzonnewende is en dat die staat voor een nieuw begin. Alles heeft een bedoeling in het leven en voor alles is er een tijd. Hou je taai en geniet van de komende vakantie samen met de kindjes want die geven een onvoorwaardelijke liefde en al worden ze groot en trappen ze af en toe eens behoorlijk op je hart, weet dat ze er altijd voor hun mama zullen zijn.
Hele dikke knuffel en kop op meid je raakt er wel ;-)

Gepost door: Elfriede, mama van Katrien Michiels | 21-12-07

Dag Valerie,
Neen, het zijn geen leuke tijden nu. Nu jij inderdaad met zo'n groot verdriet moet "worstelen". Het is misschien een magere troost maar er zijn er velen die deze periode van het jaar niet zo leuk vinden maar gewoon meegezogen worden in die "sfeer". Je hebt verdriet Valerie, onderga ze , hoe pijnlijk dit ook is. Het is de enige manier om ze te verwerken. En wat zou Peter anders zonder jou verdriet, betekent hebben voor je :-) ? Heel veel liefs en sterkte. chris

Gepost door: chris | 23-12-07

De commentaren zijn gesloten.