29-07-08

4. (Toen voelen nog mocht.)

Zoals op de Titanic het orkest

tot het schip wegzonk bleef doorspelen,

zo weerklonk, nadat de voordeur voortijdig

achter haar werd gesloten,

haar klacht tot laat in de nacht.

 

Mijn handen, eens zo hevig,

slapen nu haveloos op elkaar

en vergaten :

Hoe zij haar de mooiste vonden

en de evenaar vlakbij leek,

hoe warm de sneeuw op het bed viel,

Cole Porter op de Radio en geen einde in zicht.

 

Toen mijn hart nog op mijn tong lag

en mijn tong nog op haar hart

en voelen nog mocht.

 

Patrick Conrad

 

13:24 Gepost door Vally in Poëzie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Foutje Nee, de Titanic is nooit vergaan
Het gevoel van toen zal blijven bestaan
Een tragische afloop baant soms de weg
Echte romantiek is meer dan wat pech

Gepost door: Honour Gombani | 29-07-08

mooi en pijnlijk.

groetjes

carolyne-moon

Gepost door: Carolyne-Moon | 20-08-08

De commentaren zijn gesloten.