14-09-08

Relax...

Na een hels drukke en bijwijlen emotionele week -stress stress stress!!!- lieten we dit weekend het tempo een beetje zakken... Met de kids wat cocoonen, beetje kokkerellen, middagdutje ... Pfieuw, we waren er echt aan toe want de boog stond meer dan gespannen. Op algemeen verzoek van de kinderen gingen we vandaag bowlen in Xanadu.  Mr. T en ik voelden meer voor een wandeling in het nazomerzonnetje, maar we zijn toch maar gezwicht, onder druk van de smekende snoetjes . Ondanks onze laaggespannen verwachtingen hebben we ons erg goed geamuseerd. Pleegbroer ontpopte zich tot zijn grote vreugde tot bowlingspecialist. Plusbroer kon er ook wat van! En Mr. T en ikzelf ... wij scoorden ook verbazend goed... maar geen wonder : wegens het eerder primitief systeem werden er buizen (voor kinderen!) in de goten gelegd voor alle spelers, hihi!

Van mijn tante kreeg ik het boek "Mijn eenzaamheid bewoond", een dichtbundel waarin auteur Guido Geubbelmans zijn verdriet, pijn en eenzaamheid beschrijft na zijn echtscheiding. Ik beleefde geen echtscheiding, maar vond toch enkele treffende en herkenbare teksten in zijn werk :

Er is een tijd

dat de dagen vergaan

als het omslaan van een boek

bladen onbeschreven

met alleen wat vlekken

samengetrokken papier

nadat de tranen die erop vielen

verdrietig zijn opgedroogd

een blad

met een gedicht

dat ik alleen begrijp

een blad

met hier en daar wat woorden

die iemand tot mij zei

bladen

vol verhalen

van vreugde

verlangen en verdriet

van wat wij samen ooit genoten

een blad

met een gezicht

dat bij mij blijft

als ik het boek

reeds lang weer heb gesloten.

giedo

21:53 Gepost door Vally in Poëzie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Af en toe overschakelen op een trager tempo kan zo'n deugd doen.

Gepost door: veerle | 15-09-08

* mooie tekst Valerie, ik word er stilletjes van...

Gepost door: fleurfatale | 15-09-08

De commentaren zijn gesloten.